Het einde van een tijdperk..

Het grootste verdriet is nu voorbij, maar het was een lastige beslissing…. William is met pensioen!

Inmiddels staat William al weer een tijdje bij Carolien Koops in Stroe en wordt hij prima verzorgd; goede vriendin Mascha Oosterhuis en haar vriend Henno hebben de zorg over William op zich genomen. Mascha heeft William in zijn jonge jaren heel veel gereden en is altijd gek op hem geweest en gebleven. William kan nog bereden worden, dus zodra het weer kan, zal Mascha heerlijke bosritten met hem kunnen maken.

Wat er aan vooraf ging…

Zoals iedereen wel weet, ben ik zelf er, door het ongeluk, bijna twee jaar uit geweest. De weg naar de Grand Prix is zwaar; er moet niet teveel tegen zitten. William heeft zich in die periode prima gehandhaafd maar moest wel weer van ver komen. Dat leek prima te gaan, ondanks zijn al wat gevorderde leeftijd van 17 jaar, leek hij top fit en het werk aan te kunnen. We hadden in maart al weer ingeschreven voor een wedstrijd! Corona stak hier een stokje voor….. In maart liep William een virus op en zat even helemaal niet lekker in z’n vel. Het was eigenlijk voor het eerst dat ik dacht, goh je wordt een dagje ouder. Gelukkig kon hij de wei op en herstelde hij langzaam maar zo goed dat ik weer kon gaan trainen.

Ik heb William altijd zijn paddock- en weiland uurtjes gegund, maar heeft daardoor ook wel wat deukjes opgelopen. Mijn dierenarts Jos Hofma noemt dat vrijetijdsblessures. Lastig maar niet ernstig. Op 20 mei haalde ik hem met een wat dikke voorkogel uit z’n stal. Hij was niet onregelmatig maar ik vertrouwde er niks op. Ook omdat hij nog helemaal niet 100% fit was na het virus. Gelukkig was Jos Hofma bereidt om op Hemelvaartsdag hem te onderzoeken. En weer een vrijetijdsblessure!

Wat volgde was een emotioneel gesprek met vele vragen. Wat was wijsheid? Heb ik hem overtraind? Stuk gereden? Wat is de beste behandeling? Komt het goed? Hoe lang duurt het? Regelmatig had één van ons de tranen achter de ogen branden. Maar eigenlijk wisten we het wel…

Het komt allemaal goed…

Alleen een beetje anders dan gehoopt en gedacht. Al met al zouden we er weer een half jaar uit zijn. En dan weer optrainen, hopen dat hij fit blijft en dan nog es de wedstrijdsport weer in. Dan is hij 18! Ga ik hem dat nog aan doen? Hij zou het best vinden en er steeds weer voor gaan, de lieverd! Maar nee, het is mooi geweest. Ik had gewoon m’n been niet moeten breken, dan hadden we misschien nog kans gemaakt. Ik heb lang nagedacht hoe zijn pensioen er uit moest zien, maar hij moest ook nog genezen en revalideren. Op aanraden van Jos heb ik contact opgenomen met Carolien Koops. Zij runt een sportstal; revalideert paarden en heeft een aantal pensioenpaarden. Bij me houden vond ik geen optie. Hoe mooi de Dijckhoeve ook is, het is een sportstal en kan ik hem niet genoeg vrijheid en bosritjes geven…

Oude vrienden…

Ik heb een paar mensen verteld hoe het er voor stond, waaronder Mascha. Twee dagen later belt ze me op en zegt: “Weet je Maart, ik heb voor ‘m gezorgd toen hij jong was, nu willen wij voor ‘m zorgen nu hij oud wordt..”. Het raakte me diep. En misschien is zo de cirkel een beetje rond. Mascha en Henno wonen niet ver van Stroe en gaan drie a vier keer per week naar William toe. Als Jos groen licht geeft, kan Mascha met hem het bos in!

In het najaar verhuizen zij naar Twente en gaat William met ze mee. Zo kan hij nog mooi revalideren bij Carolien, onder toeziend oog van Jos Hofma die daar regelmatig op stal komt.

Carriere…

wedstrijd zz zwaarWilliam en ik hebben een onverwacht mooie carrière gehad. In het Z1 en ZZ licht waren we enkele malen kring- en regiokampioen, maar de grootste successen waren er in het ZZ Zwaar. Zo hebben we veel gewonnen en waren we 14e op het NK. Ook in de lichte tour mochten we twee NK’s rijden. William was op wedstrijd ideaal. Hij stond als een huis op de trailer, braaf naast de trailer en maakte zich zelden druk. Eigenlijk was hij op vreemd terrein hetzelfde als thuis… Internationaal hebben we ook nog Para dressuur gereden, hebben we op Jumping Amsterdam mogen starten, op het CHIO Rotterdam, Eindhoven en Breda. Uiteindelijk gaf de Para sport mij niet helemaal de voldoening en heb ik mij gericht op de Grand Prix. Misschien was ik daarin te enthousiast, te vol van vertrouwen, zelfs overmoedig. Ik weet het niet. Het heeft altijd goed gevoeld en haalbaar; William en ik waren aan elkaar gewaagd.

Liefde en support…

Door de jaren heen hebben William en ik ontzettend veel steun gehad van heel veel lieve mensen, sponsoren en professionals. De lijst is heel erg lang, want alleen ben en kun je niks. Maar er zijn twee mannen die ik echt moet noemen; zij zijn in de dertien jaar dat William bij mij is er altijd voor ons geweest: mijn lieve echtgenoot Marc die altijd van William zal blijven houden en Jos Hofma, die bijzondere dierenarts uit Nijkerk die zo ontzettend meer voor ons gedaan heeft dan je van een dierenarts mag verwachten.

William is het meest bijzondere paard wat ik ooit heb gehad. Ik heb zoveel van hem geleerd, daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn! Daarom heb ik mijn droom en daarmee mijn ego aan de kant gezet om hem een fijne oude dag te geven. Dat heeft hij dubbel en dwars verdiend! Lieve Willem, voor altijd in mijn hart.

Willem op de wei in Stroe met z’n nieuwe vriend Clay.

Dressuurruiters.nl