Kijk eens wat vaker in de spiegel…

Als mensen aan mij vragen wie er zoal bij mij komen trainen, dan is mijn antwoord: ‘zij die in de spiegel durven te kijken….’ In die spiegel kijken is niet altijd gemakkelijk; het kan maar zo zijn dat het je niet zo bevalt wat je ziet, maar niet weet dat je het kan veranderen. Of eigenlijk… je weet niet hoe, omdat je het niet gevraagd hebt of niet open stond voor het eerlijke antwoord. Of je hebt het wel gevraagd en kreeg een ‘comfortabel’ antwoord, wetende dat het niets oplost, maar wel de gemakkelijkste weg was voor dat moment.

Een mooi voorbeeld van de gemakkelijkste weg is het volgende.

Een tijdje terug kwam een leerling bij mij trainen en vroeg ik hoe het ging in de training. “Nou…,” zei het nog jonge meisje, “het gaat best goed, maar hij wil niet voldoende voorwaarts blijven en hij is wel vaak stug…” De gemakkelijkste weg; je legt de verantwoordelijkheid bij je paard en jij blijft buiten schot. Ik vertelde haar rustig dat het beter is om, als je het over je paard hebt, iedere zin met ‘ik’ te beginnen. Zoals: “Ik merk dat hij mij soms een stug gevoel geeft..” of “Ik zou graag willen dat ik wat meer voorwaarts kon rijden..” Want dan alleen kan je je eigen acties onder de loep nemen en je afvragen of je paard je wel begrijpt. Stel jij je vragen zo aan je paard dat hij kan begrijpen wat het antwoord moet zijn? En weet je zelf wel het antwoord op iedere vraag die je stelt?  En als je dan het goeie antwoord krijgt, maak jij hem dan wel duidelijk dat je daar blij mee bent?

Het meisje begon te lachen en begreep meteen wat ik bedoelde. Ik hield haar een spiegel voor en zij was bereid daar in te kijken. In de training die daarop volgde, viel er ongelooflijk veel op z’n plek voor haar en dus ook voor haar paard. Haar vraagstelling werd simpel en ze maakte er voor haar paard geen multiple-choice meer van, kon veel vaker belonen en ontspannen, waardoor haar paard het werk ook veel gemakkelijker aan kon en begonnen ze echt samen te communiceren. Weliswaar nog met een flink accent en hier en daar met wat spraakverwarring, maar toch.

Iedereen die dressuur rijdt, kent het – bewust of onbewust – van zichzelf: de gedachte: ‘dit moet anders kunnen, dit gaat niet goed komen of ik weet dat ik er niet zo aan moet hangen, maar ja…. hij trekt zo…’ Vaak worden die gedachten onderdrukt, weggewuifd of met een extra ruk of schop weggetrapt. Op weg naar huis zit je dan met die knoop in je maag van het schuldgevoel. En ja, als je dan weer begint met ‘Hij dit en hij dat..’ dan los je niks op en modder je maar door. Maar je hoeft dan in ieder geval niet meer in die spiegel te kijken….

Dressuurruiters.nl