Les nemen kun je leren

Bron: Dressuur Magazine

11 december 2015

Ik geef al jaren les en hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat lesgeven me gemakkelijker af gaat dan les nemen. Veel respect heb ik voor mijn leerlingen, die alles in zich opnemen, het toepassen en het ook nog kunnen onthouden! Als ik met William aan het trainen ben, is er dat stemmetje dat mij voortdurend lesgeeft. Soms zeg ik wel eens wat terug in de trant van ‘Ja maar…’ en dat kan ik dan gelijk bekopen met dat stemmetje dat gelijk zegt: ‘Ja Maar-tèn…’ want dat zeg ik tegen mijn leerlingen ook. Mijn brein maakt overuren; ik ben heel analytisch ingesteld, wil verbanden zien en voelen, maar ik heb ook een zwakker filter voor wat wel en niet belangrijk is. Zo kan ik priegelen en punniken tot in de details of juist vluchten in de grote gebaren. Ik kan me druk maken om alles waar ik geen controle over heb of juist heel passief worden. Ik kan mezelf behoorlijk in de war schoppen of mezelf toespreken als een veel te strenge juf met zo’n pinnig brilletje en een verwijtend vingertje. Ik heb soms erg te doen met mijn paard en met mijn eigen lesgevers…

Sinds 2011 werk ik graag met Sanne Beijerman; zoals bekend is zij een zeer goede sportpsycholoog en aan alle sessies denk ik met heel veel plezier terug. Ik heb haar gevraagd om mij maandelijks met William ook rijtechnisch te begeleiden om juist tijdens het rijden mijn brein de goede kant op te laten werken. De fouten die ik in het trainen maak, zijn zelden fouten omdat ik niet weet hóe iets moet maar meer omdat mijn brein teveel kanten op gaat. Sanne weet als geen ander hoe dat bij mij in elkaar zit en weet mij (tot het irritante af, haha!) steeds weer terug te halen tot de essentie van paardrijden. Ooit heb ik Anky horen zeggen dat de dressuursport een denksport is. Ik was het daar nooit helemaal mee eens. Ik vond het vooral een gevoelsport. Maar hoe dichter ik met William in de training aan de Grand Prix mag ruiken, hoe meer ik besef dat Anky volkomen gelijk heeft. En denken kun je het beste met een opgeruimd brein. En met een opgeruimd brein voel je tien keer meer. En als je tien keer meer voelt, geniet je honderd keer meer van je paard en van de weg die je bewandeld om je doel te bereiken. En dan ben ik erg gezegend met een paard als William die met me mee geniet…

Toen William vijf jaar oud was (bijna acht jaar geleden) trainde ik met diverse paarden al bij Alex van Silfhout. Bijna wekelijks reed ik naar Lunteren om met één of meerdere paarden te trainen. Zo ook met William. Alex kent hem dus heel goed uit de moeilijkste jaren en Diederik heeft William een paar maanden gereden omdat ik geblesseerd was aan mijn (enige) arm. We hebben wat afgezucht met z’n allen; wat kon William het zichzelf moeilijk maken!

Zo rond de tijd dat hij enigszins winnend ZZ Licht liep, werd het hem lichamelijk allemaal wat teveel vond ik en heb ik bewust een rustperiode ingelast. Dat kwam tegelijk met mijn drukke werkzaamheden voor de MacRider Cup. Ik heb nog steeds het gevoel dat die periode cruciaal is geweest voor William; de reden dat hij nu nog steeds topgezond is, gemakkelijk op conditie te houden is en het spelletje nog steeds leuk vindt.

Zo’n tweeënhalf jaar geleden ging ik zelf door een wat lastige periode; ik was niet gezond, had veel stress van mijn werk en zat gewoon niet lekker in mijn vel. William had daar ook last van. Daarnaast hadden we de beslissing genomen om hem van de eigenaar over te nemen. Met veel kunst- en vliegwerk is dat financieel gelukt dankzij de hulp van goede vrienden en mijn moeder. Toen viel er veel van mij af…. We hebben William een grote vakantie gegund in de vorm van twee maanden op het weiland en ik kon daardoor nadenken hoe nu verder. We vonden De Dijckhoeve een prima accommodatie om ‘opnieuw’ te beginnen en in Nicole Werner een toptrainer om ons weer op de rit te krijgen. Nicole heeft ons zelfvertrouwen gegeven en mij heel veel inspiratie gegeven om er echt voor te gaan! Echter Nicole moest keuzes maken in haar werkzaamheden en gaf aan ons niet meer genoeg te kunnen ondersteunen. Haar rol in mijn verhaal was kort misschien, maar is voor mij heel belangrijk geweest, waarvoor ik haar nog altijd ongelooflijk dankbaar ben!

Niet alleen aan de lessen van Alex heb ik goede herinneringen; ook zijn betrokkenheid, passie en een niet aflatend enthousiasme is iets wat ik niet alleen in hem herken maar ook in mijzelf. Daarnaast wist ik inmiddels wat ik nodig had; iemand naast mij die mij kon helpen in dat wat ik ook nodig had: moeilijke, zware proeven rijden. Dat heb ik al zo’n 25 jaar niet meer gedaan en Alex doet al jaren niet anders! Dus zijn we vorige week weer naar Lunteren afgereisd. Alleen de rit er naar toe voelde alweer zo vertrouwd en eenmaal aan het stappen in de grote rijbaan, was het of we nooit weg geweest waren. De vertrouwde stem van Alex in mijn oor, William die de baan daar zo goed kent was als een beetje thuis komen.

Met alle bagage van de afgelopen jaren verwerkt, benoemd en losgelaten was mijn eerste training met Alex voor mij persoonlijk meteen een succes. Ik geloof niet dat ik ooit zo goed ‘les genomen’ heb van Alex als deze keer. Met dank aan alle mensen die ik hier voor heb genoemd, maar vooral aan mijn allerliefste William die het al acht jaar met mij uithoudt…

Tekst: Maarten van Stek

logo dressuur.nl

 

Dressuurruiters.nl