Niet talent, maar keuzes bepalen je succes

Bron: Dressuur Magazine

6 oktober 2015

William en ik zijn niet geboren om Grand Prix te rijden, laten we daar maar heel duidelijk over zijn. William is wat lang, heeft korte voorbenen en van nature heeft hij niet zo veel front. En ik… ik mis een arm, ben de 50 inmiddels ver gepasseerd en heb niet het talent van bijvoorbeeld Edward of Charlotte… Maar als ik er voor kies om me door deze zaken te laten leiden dan zou ik nog geen Z proef doorgekomen zijn. Er zijn wel een paar ‘talenten’ die William en ik gemeen hebben; doorzettingsvermogen, passie en een niet aflatende nieuwsgierigheid naar meer…

De afgelopen periode is er veel gebeurd waardoor we keuzes moesten maken om onze doelen te bereiken. Zo had ik te lang niet gestart en had ik podiumvrees, terwijl William alle Lichte Tour oefeningen behoorlijk beheerste, heb ik er toch voor gekozen om eerst nog eens ZZ Licht te starten. Gewoon om te kijken waar we stonden. De lat lager leggen maar de uitvoering hoog. Dat geef ik mijn leerlingen ook altijd als advies. En al zei men dat we de Prix St. Georg wel aan konden; was ik eigenwijs en wilde de hele ZZ Zwaar uitrijden. Ik vond dat ik routine van het wedstrijden rijden miste en dat pakte goed uit. Meerdere malen winnen met nette percentages is goed voor je zelfvertrouwen. Had ik daar voorheen niet genoeg van, dat groeide nu gestaag.

Na het Indoorkampioenschap besloot ik de sprong naar de Lichte Tour te wagen. En dan waren er nog de nodige vraagtekens hoe William op de slippen van de lange jas zou reageren. Soms moet je er bewust voor kiezen om zaken uit het verleden loslaten, want wat kon William vroeger in blinde paniek raken van het onbekende achter hem. Maar zijn vertrouwen in mij was veel groter dan ik dacht, dus die jas was helemaal geen probleem!

De eerste keer Prix St. Georges starten was zo speciaal! Wat voelde het stoer en wat liep hij fijn, alsof William wist dat er iets speciaals stond te gebeuren. Een derde plek met 65%, een droomdebuut! Achteraf had ik er – onbewust – voor gekozen om niet alleen een lange jas aan te trekken maar ook om mijzelf gevoelsmatig een identiteit van Lichte Tour-ruiter aan te meten. Dat gaf mij die extra kick om er voor te gaan en als je paard daar in mee gaat, is dat een magisch gevoel.

Na meerdere wedstrijden voelde ik me redelijk gesetteld in de Lichte Tour met nette scores en toen kwam daar ineens de uitnodiging om op het NK te rijden. Ik moest heel snel kiezen; wel of niet daar rijden. Als 25e geplaatst, heb je daar dan wel wat te zoeken tussen al die grote namen? We hadden er niet bewust naar toe kunnen trainen en ik had al een tijdje weinig begeleiding gehad. Ik had steeds geroepen dat als ik toch mocht starten, ik zou kiezen om niet te gaan. Maar het was leerling Linda Koopman (waar ik op het moment van het telefoontje van de KNHS was) die mijn keuze in een ander perspectief zette. Ze vroeg: “Is William fit? Beheerst hij alle oefeningen? Wat heb je te verliezen?”. Mijn antwoorden waren: ja, ja en niets… Dus daar gingen we dan. De eerste dag was mentaal gezien niet goed, al pakte de proef nog best redelijk uit. En toen Dag 2 de kleine finale; Intermediair I. Nog nooit thuis doorgereden, ik kende de proef niet eens! Uit het hoofd geleerd, opgezadeld en rijden maar. Niets te verliezen, van alles te winnen. Vanaf pas één een grote grijns op mijn gezicht; daar reed ik dan met mijn eigen lieve William, helemaal zelf opgeleid, op het NK met mijn grootste fan Marc aan de kant. Na afloop dikke tranen van vreugde bij ons allebei. De score viel misschien een beetje tegen maar dat was helemaal niet belangrijk! Ons doorzettingsvermogen, passie en een niet aflatende nieuwsgierigheid naar meer werd beloond met de gaafste rit ooit. Niet rijtechnisch gezien; er mankeerde genoeg aan in dat opzicht. Maar vanuit het hart, het gevoel dat het klopt en dat het ons gegund is. Had ik er voor gekozen om niet te gaan, had ik dit nooit mee kunnen maken.

En dan rij je naar huis met een startbewijs op zak voor de Midden Tour en dan komt de Grand Prix ineens een stuk dichterbij! De stap van Lichte Tour naar Zware Tour is groot. Heel groot. Grand Prix rijden is een vak. Een enorme klus waarbij alles moet gaan kloppen. Ik moest op zoek naar een vaste trainer, dat was wel duidelijk. Omdat mijn doorzettingsvermogen en passie nog wel eens door kunnen slaan, heb ik mental coach Sanne Beijerman gevraagd om mij niet alleen met gesprekken te coachen maar ook vaker tijdens de training met William. En omdat zware proeven rijden dagelijkse kost is bij Stal van Silfhout, heb ik Alex gevraagd mij eens per maand daarmee te helpen. Deze keuzes heb ik heel bewust gemaakt omdat ik inmiddels weet wat mijn sterke en zwakke punten zijn en deze twee vakmensen goed aansluiten bij mijn doelen.

Om te slagen moeten alle schakels even sterk zijn. Reden waarom ik op zoek ben gegaan naar een overdekte 20m x 60m rijbaan met een goede bodem om te trainen en die heb ik gevonden bij Stal Panta Rhei in Waverveen. En al had ik het erg naar mijn zin op de vorige stal; moest ik de keus maken om aankomende winter optimaal door te kunnen trainen. En naast dat het niet alleen een hele klus is, dat hogerop willen komen, is het best kostbaar. Gelukkig heeft Horsepoint toegezegd mij de komende tijd te willen ondersteunen met artikelen van Kingsland, NAF en RSL Handschoenen.

Zo langzamerhand vallen er steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats. Het komt ons niet aanwaaien. Het is een voortdurende cyclus van keuzes maken. Afwisseling in de training; rust nemen, allebei gezond blijven, de tijd goed indelen want ik geef ook veel les en heb sinds kort een tweede paard erbij, budgetteren, wedstrijden plannen en dan nog van alles genieten! Omdat William en ik niet het laatste aan talent hebben, geeft het keuzes mogen en kunnen maken heel veel voldoening en vind ik dat aspect het leukste van de hele klus!
Tekst: Maarten van Stek

logo dressuur.nl

Dressuurruiters.nl